Na podłodze różnice w kolorze nie są jakimś nieokreślonym efektem przypadku – to konkretne rozbieżności spektralne, które można zaobserwować. Gdy lampa o długości fali 405 nm próbuje utwardzić tusz przygotowany do pracy przy długości fali 365 nm, fotoinicjatory nie mogą wykonać swojej funkcji. Monomery pozostają w roztworze, a pigmenty zmieniają swój kolor. W rezultacie otrzymujemy tusz o parametrach niezgodnych z normami Pantone oraz odpady.
Co napędza proces utwardzania? Proces utwardzania UV jest procesem fotochemicznym, a nie jedynie efektem ciepła. Lampy na rtęć emitują światło o określonych długościach fal – 254, 313, 365, 405 nm – a ich charakter jest determinowany przez otoczkę ze kwarcu oraz dychoiczny reflektor. Silny szczyt emisji przy długości fali 365 nm umożliwia efektywne utwardzanie grubych warstw tuszu. Z kolei długości fali 385–405 nm służą do utwardzania cienkich warstw na foliach flexograficznych i w procesie druku offsetowego. Maksymalna intensywność promieniowania i gęstość energii (mJ/cm²) decydują o szybkości utwardzania, a stabilność spektrum zapewnia, że absorpcja fotoinicjatorów będzie identyczna w każdej partii produktu.
Dlaczego spektrum musi być dostosowane do procesu? W druku ekranowym chodzi o utwardzenie grubych warstw tuszu, więc emisja światła o długości fali 365 nm sprawia, że tusz utwardza się bez powstawania lepkiej warstwy na powierzchni. W druku flexograficznym emisja światła o długości fali 385–405 nm umożliwia utwardzanie cienkich warstw bez powstawania efektu żółknięcia. W druku offsetowym potrzebne jest bardziej zrównoważone spektrum, aby można było szybko utwardzić cienkie warstwy bez uszkodzenia pigmentów. Jeśli spektrum lampy będzie dostosowane do właściwości tuszu, uzyskamy spójny połysk, przyczepność i kolor. Jeśli tak się nie stanie, będziemy musieli cały czas radzić sobie z problemami związanymi z metamerizmem pod wpływem światła dziennego i ponownie przeprowadzać testy jakości.
Detale, które pomagają uniknąć problemów Moc lampy spada z upływem czasu – po 1000 godzinach pracy lamp o dużej mocy spadek intensywności wynosi około 10–15%. Degradacja reflektora i tolerancja źródła zasilania pogarszają tę sytuację. Podczas instalacji należy precyzyjnie ustawić długość łuku elektrycznego, geometrię reflektora oraz odległość między lampą a podłożem. Do sprawdzenia spektrum emisji należy używać radiometru, a nie oceniać go gołym okiem na podstawie niebieskiego światła.
Niektóre formuły tuszu wymagają kwarcu wolnego od ozonu oraz kontrolowanego przepływu powietrza, aby ozon nie zakłócał procesu utwardzania. Należy również planować wymianę lamp w momencie realizacji prac wymagających precyzyjnego koloru, a nie dopiero po awarii lampy.